विनोदी लेख (Humorous Article) : सुट्टी असलेला बुधवार आणि सिलोनच्या लहरी शोधताना शॉक लागलेला मध्यमवर्गीय संसारी!

 

• पुणे, ११ नोव्हेंबर २०२६ - जगातील सर्व आधुनिक शास्त्रज्ञांनी मोबाईलमध्ये पाच-जी आणि सहा-जी लहरी आणून संगीताचे ॲप्स दिले असतील; परंतु बुधवारी दुपारी सदाशिव पेठेतील जुन्या लाकडी कपाटाच्या पोटातून बाहेर काढलेला, १९७५ सालचा लाकडी पॉलिशचा 'मर्फी रेडिओ' टेबलावर ठेवून, त्याच्या मागची धूळ फुंकत एका मध्यमवर्गीय गृहस्थाने विविध भारतीची लहरी पकडण्यासाठी जो काही ऐतिहासिक खटाटोप केला आहे, त्यावर प्रत्यक्ष मार्कोनीनेही कपाळावर हात मारून घेतला असता!

  बुधवारी सकाळी वर्तमानपत्रात एका जुन्या गाण्याचा उल्लेख वाचून माझ्या अंतर्मनातील सुप्त कलावंत अचानक जागा झाला. मी दिवाणखान्यातील कपाटातून तो भलामोठा, जड लाकडी रेडिओ बाहेर काढला. त्याच्या समोरच्या जाळीवर दोन लहान मुले हसत असल्याचा पितळी लोगो होता. श्रीमंत धर्मपत्नीने स्वयंपाकघरातून डोके बाहेर काढले आणि म्हणाल्या, "अहो, कशाला ती जुनी धूळ उडवताय? तो रेडिओ १९९८ मध्ये शेवटचा वाजला होता!"

  '१९९८ मध्ये वाजला होता' हे वाक्य कोणत्याही संगीतप्रेमी मध्यमवर्गीय नवऱ्यासाठी थेट अपमानास्पद होते! "अगं, हा व्हॉल्व्हचा रेडिओ आहे; आजचे मोबाईल याच्या सुरांच्या पायाची धूळसुद्धा घेऊ शकत नाहीत!" असे म्हणत मी तो काळा वायरचा प्लग थेट भिंतीतील सॉकेटमध्ये खुपसला!

  बटण फिरवले, आणि आतून "घुर्र्र... खर्र्र..." असा एक भयानक, विहिरीतून राक्षस जागा झाल्यासारखा आवाज आला! डायलची सुई हलवली, तर केवळ खडखडाट आणि शिट्यांचे आवाज ऐकू येत होते. तेवढ्यात शेजारच्या बाल्कनीतून जोशीबुवांचे दर्शन घडले. जोशीबुवांनी चष्मा नाकावर सरकवला आणि बाल्कनीतूनच तांत्रिक सल्ला फेकला....तो रेडिओ असा चालत नाही; त्याच्या मागच्या बाजूला उजव्या कोपऱ्यात तळहाताने दोन खणखणीत फटके मारा, व्हॉल्व्ह हलला असेल तर जागेवर बसेल!"

  मी त्या निष्पाप लाकडी पेटीवर दोन जोराचे तडाखे हाणले! त्या फटक्यासरशी आतून एक बारीक "पीपऽऽऽ" असा आवाज आला आणि एका क्षणात 'बिनाका गीतमाला'चा सुप्रसिद्ध आवाज घुमला....."बहनों और भाईयों..." पण पुढच्याच सेकंदाला पुन्हा "खर्र्र-घर्र्र!"

  "अहो, अँटेनाची तार लहान पडतेय! एक काम करा, ती तांब्याची तार बाल्कनीच्या ग्रीलवरून शेजारच्या आंब्याच्या झाडापर्यंत ताणून बांधा!" जोशीबुवांनी नवी योजना सुचवली.

  मी हातात तांब्याची तार घेऊन बाल्कनीच्या कठड्यावर चढलो. एका हाताने ग्रील धरून दुसऱ्या हाताने तार ताणत असतानाच, खाली सुकत घातलेल्या बापट काकूंच्या साडीला माझ्या पायाचा धक्का लागला! बापट काकूंनी खालून खणखणीत गळा काढला....."अहो वरचे, रेडिओ ऐकायचा असेल तर मोबाईलवर ऐका, आमच्या साड्यांवर कसरती कशाला करताय?"

  त्या दडपणात माझ्या हातातील ती उघडी तार थेट शेजारच्या कुलरच्या वायरला घासली! "झण्णऽऽऽ" करून हाताला असा काही ऐतिहासिक शॉक बसला की मी बाल्कनीतून थेट दिवाणखान्यातील सोफ्यावर येऊन आदळलो!

  धर्मपत्नीने धावत येऊन प्लग खेचला आणि रेडिओ बंद केला. "बघितले? संगीत ऐकण्याच्या नादात स्वतःचेच सूर भरकटले असते!"

  त्या क्षणी त्या शांत पडलेल्या लाकडी रेडिओकडे आणि आपल्या थरथरणाऱ्या बोटांकडे पाहताना मला साक्षात्कार झाला की, जुना काळ जपणे सोपे नसते; परंतु जुन्या आठवणींच्या लहरी पकडताना खाल्लेले शॉक हेच मध्यमवर्गीय संसाराचे खरे अमृत असतात!

  एकंदरीत काय, तर रेडिओ खरखरला तरी मनातील सूर बिघडू देऊ नका. मोबाईलवर गाणे लावा, चहाचा घोट घ्या आणि आजचा बुधवार अगदी खळखळून हसत पार पाडा!

• • Labels: Marathi Humor, Pu La Deshpande Style, Vintage Murphy Radio Satire, Antique Radio Repair Comedy, Pune Balcony Culture, Wednesday Routine, Middle Class Life

  • Search Description: A hilarious Marathi article in the classic Pu La Deshpande style about a middle-class man's disastrous, shocking attempt to revive an antique wooden Murphy valve radio on a Wednesday.

  • Hashtags: #MarathiHumor #PuLaDeshpandeStyle #VintageRadioSatire #MurphyRadio #PuneHumor #MiddleClassLife #WednesdayVibes #MarathiArticles