विनोदी लेख (Humorous Article) : आमचा रविवार, 'डाएटचा पहिला दिवस' आणि उकडलेल्या पालेभाजीतून दिसलेला साक्षात स्वर्ग!

 

• पुणे, १ नोव्हेंबर २०२६ - जगातील सर्व आंतरराष्ट्रीय न्यूट्रिशनिस्ट्स आणि डाएटिशियन्सनी माणसाला काय खावे आणि काय खाऊ नये यावर ग्रंथच्या ग्रंथ लिहिले असतील; परंतु महिन्याच्या १ तारखेला, त्यातही रविवारच्या सुट्टीच्या दिवशी सकाळी उठून मराठी मध्यमवर्गीय नवऱ्याने 'आजपासून मी पूर्णपणे कडक डाएट करणार!' असा जो काही ऐतिहासिक भीष्मप्रतिज्ञेचा आव आणला आहे, त्यावर प्रत्यक्ष वैकुंठातील अन्नपूर्णा देवीनेही कपाळावर हात मारून घेतला असता!

  रविवारी सकाळी आठ वाजता मी बाल्कनीत बसून चहा आणि गरमागरम कांदेपोहे या स्वर्गीय संगमाची वाट पाहत होतो. तेवढ्यात श्रीमंत धर्मपत्नीने माझ्यासमोर एक काचेचा बाऊल आणून आदळला! त्या बाऊलमध्ये हिरव्या पालेभाज्यांचा पाला, अर्धी उकडलेली दुधी आणि वर दोन थेंब लिंबू पिळलेले काहीतरी गूढ पदार्थ तरंगत होते! सोबत चहाऐवजी एका कपात गरम पाणी आणि त्यात विरघळलेला ग्रीन टी!

  "हे काय आहे?" मी थरथरत्या हाताने विचारले. धर्मपत्नीने करारी मुद्रेने पदर खोचला, "आज १ नोव्हेंबर आहे; जागतिक शाकाहार दिन! आणि कालच डॉक्टरांनी तुमचा पोटाचा घेर मोजून इशारा दिला आहे. आजपासून घरात तेल, तूप, बटाटा, साखर आणि चहा कायमचा बंद! आता फक्त सूप, सलाड आणि हे उकडलेले गवत खायचे!"

  'उकडलेले गवत' हा शब्द ऐकताच माझ्या जिभेने साक्षात संपाची घोषणा केली! मी त्या वाटीतील काकडीच्या चकतीकडे पाहिले. त्या अळणी, पाणचट पालेभाजीचा पहिला चमचा तोंडात टाकताच माझ्या घशात असा काही हुंदका दाटून आला, जणू काही मी साक्षात एका तपस्व्यासारखा संन्यास घेऊन अरण्यात पळून चाललो आहे!

  दुपारी बारा वाजता खरी शोकांतिका सुरू झाली. डाएटच्या नावाने घरात मुगाचे पातळ वरण आणि ज्वारीची सुकलेली कोरडी भाकरी वाढली गेली. मी भाकरीचा तुकडा मोडत असतानाच, गॅलरीच्या खिडकीतून शेजारच्या जोशीबुवांच्या घरातून खमंग तळलेल्या बटाटेवड्यांचा आणि लसणाच्या चटणीचा सुवास हवेत असा काही दरवळला, की माझ्या नाकाच्या पाकळ्या थेट त्या दिशेने फडफडू लागल्या! जोशीबुवांच्या त्या बटाटेवड्याने माझ्या संकल्पाच्या अशा काही ठिकऱ्या उडवल्या, ज्याची भरपाई प्रत्यक्ष संयुक्त राष्ट्र संघही करू शकला नसता!

  दोन वाजेपर्यंत पोटातील कावळ्यांनी भूकंपासारखा गदारोळ सुरू केला. डोळ्यांसमोर थेट काजवे चमकू लागले. अखेर रात्री पावणेदहा वाजता घरात सर्वजण गाढ झोपल्याची खात्री करून मी मांजराच्या पावलांनी स्वयंपाकघरात शिरलो!

  अंधारात फ्रिजचा दरवाजा हळूच उघडला. त्या फ्रिजच्या पिवळसर दिव्याच्या प्रकाशात मागच्या कोपऱ्यात लपवून ठेवलेला दसऱ्याच्या फराळाचा एक बेसनाचा लाडू मला दिसला! तो लाडू म्हणजे साक्षात एका निष्पाप भक्ताला मिळालेले ईश्वरी वरदान होते! मी तो लाडू तोंडात कोंबलाच होता, तेवढ्यात मागून दिवा लागला आणि धर्मपत्नीचा शांत, धारदार आवाज आला "काय हो, डाएटचा पहिला दिवस कसा वाटला?"

  त्या क्षणी अर्धा लाडू घशात अडकलेल्या अवस्थेत मला समजले की, डाएटचे नियम कागदावर करणे सोपे असते; परंतु रविवारी रात्री फ्रिजमधून गुपचूप गोड पदार्थ पळवण्याचा मोह आवरणे हे हिमालयातील तपश्चर्येपेक्षाही कठीण असते!

  एकंदरीत काय, तर डाएट मोडले तरी मनातील शाकाहाराची सात्विकता सोडू नका. उद्यापासून पुन्हा चालायला लागा, हिरव्या पालेभाज्यांवर थोडे जिरे-मीठ भुरभुरा आणि आजचा रविवार अगदी खळखळून हसत पार पाडा!

• • Labels: Marathi Humor, Pu La Deshpande Style, Strict Diet Satire, World Vegan Day Humor, Middle Class Kitchen, Sunday Routine, Pune Culture

  • Search Description: A hilarious Marathi article in the classic Pu La Deshpande style about a middle-class husband's disastrous first day on a strict boiled-vegetable diet on World Vegan Day.

  • Hashtags: #MarathiHumor #PuLaDeshpandeStyle #DietSatire #WorldVeganDayHumor #KitchenComedy #MiddleClassLife #SundayVibes #MarathiArticles