विनोदी लेख (Humorous Article) : 'दिवाळी पहाटेचे अभ्यंगस्नान' आणि अंगाला चिकटलेले उटणे काढताना झालेली ऐतिहासिक वाताहत!

 

• पुणे, ०८ नोव्हेंबर २०२६ - जगातील सर्व आंतरराष्ट्रीय स्पा (Spa) आणि ब्युटी पार्लर्सनी त्वचेच्या उपचारांवर भलेमोठे रिसर्च पेपर प्रसिद्ध केले असतील; परंतु नरक चतुर्दशीच्या दिवशी पहाटे साडेचार वाजता पुण्याच्या सदाशिव पेठेतील मध्यमवर्गीय घराच्या बाथरूममध्ये, डोक्यावर अर्धा लिटर तिळाचे तेल ओतून आणि अंगाला चंदनाचे सुगंधी उटणे थापून, पितळी हंड्यातील खळखळ उकळत्या पाण्याने मराठी नवऱ्याचे जे काही सालपटे सोलून काढले जाते, त्यावर प्रत्यक्ष जागतिक आरोग्य संघटनेने थरकाप भरून डोळे मिटले असते!

  रविवारी पहाटे बरोबर सव्वाचार वाजता माझ्या अंगावरील पांघरूण अशा काही क्रूर वेगाने खेचले गेले, जणू काही साक्षात नरकासुराचे सैन्य माझ्या बेडरूममध्ये घुसले आहे! श्रीमंत धर्मपत्नी हातात वाटी आणि तेलाचा दिवा घेऊन उभ्या होत्या "उठा! आज नरक चतुर्दशी आहे. सूर्योदयापूर्वी अभ्यंगस्नान झाले नाही, तर वर्षभर नरकात जागा मिळते म्हणे!"

  'नरकात जागा मिळणे' यापेक्षा पहाटे चार वाजता गारठ्यात उघड्या अंगाने बसणे हाच साक्षात नरकाचा प्रत्यक्ष अनुभव होता! मला दिवाणखान्यात एका पाटावर बसवण्यात आले. धर्मपत्नीने हाताला थोडे उटणे आणि तीळ तेल घेतले, आणि माझ्या डोक्यावर असा काही जोरदार हात चालवला, जणू काही त्या बंद पडलेल्या स्कूटरचे इंजिन किक मारून चालू करत आहेत!

  त्यानंतर डोळ्यांत दोन थेंब तेल गेले. डोळ्यांची आग सुरू झाली, आणि मी आंधळ्यासारखा चाचपडत बाथरूमकडे पळालो. बाथरूममध्ये बबन्या आधीच हजर होता. त्याच्या हातात एक लहान हिरवे कडू 'कारिट' होते. "बाबा, आधी पायाच्या अंगठ्याने हे कारिट फोडा, मग आंघोळ!" बबन्याने फर्मान सोडले.

  मी थरथरत्या पायाने त्या निसरड्या कारिटावर पाय ठेवला. कारिट फुटण्याऐवजी साबणाच्या वडीसारखे सटकले आणि थेट दिवाणखान्यात सोफ्याच्या खाली जाऊन लपले! त्या कडू कारिटाला बाहेर काढण्यासाठी मला पहाटे साडेचार वाजता पांढरा सदरा न घालता जमिनीवर पालथे पडून झाडूने शोधाशोध करावी लागली! कारिट अखेर एका चपलेच्या फटक्याने फोडले; पण त्या नादात माझ्या पायाच्या अंगठ्याला जो काही मार बसला, त्याने मला साक्षात यमराजाचे वाहन रेडा प्रत्यक्ष दिसल्याचा भास झाला!

  बाथरूममध्ये शिरल्यावर उटण्याचा लेप अंगावर सुकला होता. अंगाला हात लावला तर त्वचा अशी खरखरीत झाली होती, जणू काही सिमेंटचे गिलावा केलेले घर! गीझरचे पाणी अंगावर घेताच उटण्याचा चिखल होऊन संपूर्ण पायाभोवती साचला. साबण लावला तरी ते चंदनाचे उटणे त्वचेला असे काही चिकटून बसले होते, जणू काही ते माझ्या जन्मपत्रिकेतील मंगळच आहे!

  अर्ध्या तासाच्या अथांग परिश्रमानंतर, त्वचेचा अर्धा थर बाथरुमच्या फरशीवर सांडून, डोळे चोळत मी नवीन इस्त्रीचा कडक कुर्ता घालून बाहेर आलो. दिवाणखान्यात दिवाळी पहाटेची भूपती लागली होती. धर्मपत्नीने हातात पोह्यांची आणि चकलीची डिश दिली.

  पहिला चकलीचा घास तोंडात टाकताना आणि डोक्यावरील तेलाचा वास नाकात भरताना मला साक्षात्कार झाला की, नरकासुराला मारणे सोपे गेले असेल; पण दिवाळी पहाटेच्या उटण्याचा चिखल धुवून काढणे हा मध्यमवर्गीय माणसाने स्वतःच्या अंगावर घेतलेला सर्वात मोठा वार्षिक पराक्रम असतो!

  एकंदरीत काय, तर अंग चुरचुरले तरी दिवाळी पहाटेचा गोडवा ओसरू देऊ नका. फराळावर ताव मारा, नवीन कपडे मिरवा आणि आजचा रविवार अगदी खळखळून हसत पार पाडा!

• • Labels: Marathi Humor, Pu La Deshpande Style, Narak Chaturdashi Abhyanga Snan Satire, Diwali Morning Chaos, Karit Crushing Humor, Sunday Routine, Pune Culture

  • Search Description: A hilarious Marathi article in the classic Pu La Deshpande style about the chaotic, bone-chilling early morning ritual of Abhyanga Snan, Ubtan scrubbing, and runaway Karit fruits on Diwali.

  • Hashtags: #MarathiHumor #PuLaDeshpandeStyle #DiwaliHumor #AbhyangaSnanSatire #NarakChaturdashi #DiwaliPahat #MiddleClassLife #SundayVibes #MarathiArticles