विनोदी लेख (Humorous Article) : झेंडूच्या फुलांचा भाव, गाडीची पूजा आणि सायकलच्या घंटीला बांधलेली आंब्याची पाने

पुणे, २१ ऑक्टोबर २०२६ - जगातील सर्व शेअर बाजार आणि सराफा बाजारांनी सोन्याचे २४ कॅरेटचे भाव कितीही गगनाला नेले असतील; परंतु दसऱ्याच्या दिवशी संध्याकाळी साडेपाच वाजता मराठी मध्यमवर्गीय पेठेत 'आपट्याची सुकलेली पाने' हातात घेऊन "सोने घ्या, सोन्यासारखे राहा!" असे म्हणताना माणसाच्या चेहऱ्यावर जो काही थेट रिझर्व्ह बँकेचा गव्हर्नर असल्यासारखा दिमाख येतो, त्यावर प्रत्यक्ष कुबेरानेही डोक्यावर हात मारून घेतला असता!

बुधवारी सकाळी नऊ वाजता आमच्या घराच्या दाराशी साक्षात शस्त्रागार उघडल्यासारखी परिस्थिती निर्माण झाली होती. श्रीमंत धर्मपत्नीने स्वयंपाकघरातील सुरी, कात्री, पोळपाट-लाटणे, मुलाची कंपासपेटीतील कर्कटक आणि माझी शेव्हिंगची जुनी ब्लेड देवासमोर एका ताटात रचून ठेवली होती..."चला, आज दसरा आहे, सर्व हत्यारांची पूजा झाली पाहिजे!" मी त्या बोथट लाटण्याकडे पाहून हात जोडले; कारण संसारात तेच लाटणे अनेकदा अण्वस्त्रासारखे वापरले गेले होते!

दुपारी श्रीखंड-पुरीवर ताव मारून झाल्यावर खरा संघर्ष सुरू झाला तो संध्याकाळी चार वाजता....'आपट्याची पाने आणणे'! मी आणि आमचा सुपुत्र बबन्या स्कूटर घेऊन टेकडीच्या रस्त्याला लागलो. तिथे जाऊन पाहिले, तर आधीच वीस-पंचवीस मध्यमवर्गीय गृहस्थ झाडाच्या फांद्यांवर अशा काही आक्रमकतेने लोंबकळत होते, जणू काही साक्षात लंकेवर चढाई करणारी वानरसेना झाडावर चढली आहे!

झाडाला एकही पान उरले नव्हते; लोक केवळ उघड्या बोडक्या फांद्या ओरबाडत होते! शेवटी एका कोपऱ्यात एका फांदीवर दोन लहान, किडीने कुरतडलेली पिवळी पाने शिल्लक होती. ती दोन पाने तोडण्यासाठी मी स्टँडवर उभा राहून हात वर केला, तोच शेजारच्या झाडावरून उडी मारत जोशीबुवांनी त्या पानावर झडप घातली! "अहो , ही फांदी मी कालच सायंकाळी बुक करून ठेवली होती!" जोशीबुवा म्हणाले. आता झाडाच्या पानांचे बुकिंग पेठेत कधीपासून सुरू झाले, हे विचारणे म्हणजे साक्षात दसऱ्याच्या मुहूर्ताचा अपमान होता!

कसाबसा प्रयत्न करून, रस्त्यावर विकणाऱ्या पोराकडून वीस रुपयांना चार पाने विकत घेऊन आम्ही घरी आलो. संध्याकाळी इस्त्रीचा कडक कुर्ता घालून मी गल्लीत 'सोने वाटायला' निघालो. समोरून जोशीकाका आले. मी अत्यंत आदराने त्यांच्या हातावर ते आपट्याचे पान ठेवले आणि म्हणालो, "काका, सोने घ्या, सोन्यासारखे राहा!"

काकांनी त्या पानांकडे चष्मा बारीक करून पाहिले, आणि एका मिश्कील सुरात म्हणाले, "पानावर कीड लागलेली दिसतेय; तरी बरे, सोन्यासारखे राहा म्हणालास, नाहीतर या पानाच्या भावासारखे जगावे लागले असते!" काकांच्या पाया पडण्यासाठी मी जसा खाली वाकलो, तसा माझ्या नवीन सुती पायजम्यातून "चर्रर्र..." असा एक अत्यंत संगीतबद्ध, ऐतिहासिक आवाज आला!

त्या एका क्षणात मला समजले की दसऱ्याला सीमा ओलांडणे सोपे असते; परंतु शेजाऱ्यांच्या पाया पडताना पायजम्याच्या मर्यादा सांभाळणे हे साक्षात युद्ध जिंकण्यासारखे कठीण असते!

एकंदरीत काय, तर कपडे फाटले तरी मनातील उत्साह अखंड राहिला पाहिजे. आपट्याचे पान खिशात ठेवा, पुरणपोळीचा घास घ्या आणि आजचा दसरा अगदी खळखळून हसत पार पाडा!

• 
  

  • Labels: Marathi Humor, Pu La Deshpande Style, Dussehra Satire, Apta Leaves Humor, Shastra Puja Satire, Pune Culture, Middle Class Life

  • Search Description: A hilarious Marathi article in the classic Pu La Deshpande style about the frantic Dussehra quest for Apta leaves, weapon worship of rolling pins, and torn pajamas.

  • Hashtags: #MarathiHumor #PuLaDeshpandeStyle #DussehraSatire #AptaLeavesHumor #PuneCulture #MiddleClassHumor #VijayadashamiVibes #MarathiArticles